روباه و زاغ...

روباه و زاغ...

 

زاغکی قالب پنیری دید                          

           به دهن برگرفت و زود پرید

 

بر درختی نشست در راهی                

             که از آن می گذشت روباهی

 

   روبه پر فریب و حیلت ساز                    

                رفت پای درخت و کرد آواز

 

گفت: به به چه قدر زیبایی!                

                   چه سری چه دمی عجب پایی!

 

پر و بالت سیاه رنگ و قشنگ             

                    نیست بالاتر از سیاهی، رنگ!

 

گر خوش آواز بودی و خوش خوان       

                  نَبُدی بهتر از تو در مرغان

 

زاغ می خواست قارقار کند                 

                تا که آوازش آشکار کند

 

طعمه افتاد چون دهان بگشود               

                   روبهک جست و طعمه را بربود

 

حبیب یغمایی

 

/ 1 نظر / 9 بازدید
صادق

سلام.اپم.خوشحال ميشم تشريف بياريد. ممنون[گل]